Maja, min Maja

foto credit: http://www.jasminevanhevel.com/
Bedankt voor de mooie foto Jasmine, één van mijn favorieten!

Eigenlijk is het Mio, min Mio maar ik beroep me op dichterlijke vrijheid om dat eventjes aan te passen.

(Wie hier enkel meeleest om meer te weten te komen over Zweden stopt hier beter.)

Ineens is Maja 6. 6! Het is een torenhoog cliché dat helemaal klopt: de tijd vliegt. En tegelijkertijd ook niet…want ik herinner me die ellenlange onderbroken en vele slapeloze nachten waar geen einde aan kwam, de tergend lange dagen waarbij ik wanhopig probeerde om dat vatje buskruit te ontmijnen en te begrijpen wat er mis was, … ja, we hebben onze peren gezien met onze kleine rat. Die eerste jaren waren op zijn zachtst gezegd een uitdaging. Het waren –  net als Maja zelf – jaren met heel veel hoogtes en ook heel wat laagtes. We waren héél moe, en we zaten vaker dan ons lief was met onze handen in ons haar (dat tijdens die jaren trouwens opvallend veel grijzer is geworden 😮 ).

Maar  – gelukkig is er een hele grote maar in dit verhaal die de voorgaande paragraaf met het grootste gemak van tafel veegt – wàt een schitterend kind is onze Maja.

Zó grappig en energiek, en schattig, en lief, en enthousiast, en pienter. Ontzettend inventief en helemaal gek, op de beste manier, en wij zijn allemaal helemaal gek op haar. Barstend van het zelfvertrouwen, en altijd helemaal zichzelf. Hoe zalig is dat?!

We maken nog veel te vaak de fout om onze 2 kinderen te vergelijken (het is bijna onmogelijk om dat niet te doen!) maar dat gaat niet want zoals Maja is er werkelijk maar één.

Gelukkige verjaardag Majamuis!

Uniek

Andersson. De achternaam van Daniel en de kinderen. En nog enkele andere Zweden. Wij kochten een huis van ene Daniel Andersson. Zijn vrouw, Elisabet Andersson, heeft dezelfde naam als mijn schoonmoeder. Ja, ik vind dat hilarisch en absurd tegelijk.

Nog iets waar ik heel hard mee moet lachen – als enige in de familie: de vroegere eigenaar van ons huis, Daniel Andersson, laat zijn post doorsturen naar zijn nieuwe adres. Rara wat gebeurt er met alle post voor ‘mijn’ Daniel Andersson nu…. 😊 😊 😊

Hmmmm. Fias staat niét in de lijst met meest voorkomende achternamen, ook niet op plaats 11 (zelfs niet op plaats 111111 denk ik, maar zover ging de lijst niet).

School

Help. De school van Lina en Maja begint om 8u. 8u! Gelukkig krijgen ze warm eten en moeten we niet in alle vroegte boterhammen staan smeren. De school is al gedaan om kwart over 1, en dan begint ‘fritids’, de naschoolse opvang. Beetje anders dan in België toch wel, want de opvang maakt precies veel meer deel uit van de schooldag en er zijn heel wat activiteiten en ook heel wat personeel. Ik slaag er maar niet in om al die gezichten en namen te onthouden, terwijl iedereen na dag één al heel goed wist wie wij waren 😳 .

Niet onbelangrijk voor onze kinderen – tijdens de opvang zijn er 2 mellanmål-momenten, ‘tussenmaaltijden’ die bestaan uit een volwaardige broodmaaltijd of yoghurt met muesli, en soms pannenkoeken of smoothie… en altijd ook fruit.

Lotorps skola, mellangården – oerklassiek Zweeds schooltje

Er doen nogal wat verhalen de ronde over scholen in Zweden, maar ik kan er eerlijk gezegd nog niet over oordelen. Het nieuwe schooltje lijkt op het eerste zicht heel leuk, met veel ruimte binnen en buiten (aparte knutselklassen! Een speelbos! Een buitenklas!) en een relaxte sfeer. Het is een klassieke school, dwz met een leerkracht die vooraan in de klas een uitleg geeft aan alle kinderen samen, en da’s anders dan wat onze kinderen gewend zijn – daarover later ongetwijfeld meer.

 Ik heb de indruk dat er weinig contact is tussen de ouders onderling, en ook met de leerkrachten hebben we nog niet veel contact gehad. Op dat vlak waren we in ’t Schooltje in België wel wat verwend, denk ik.

Nog wat afwachten dus voor ik kan beslissen wat ik er van vind. De kinderen lijken zich goed aan te passen en dat is op dit moment het belangrijkste. En – ook wel tof – over huiswerk hebben we nog niks gehoord 😎

Dag 1 van het nieuwe leven. Ja, Lina heeft een muts én oorwarmers aan. Ja het was koud, maar néé, niet ZO koud.

O ja, de weg naar school… een kleine 5km over een fietspad dat heel de tijd gescheiden is van de straat. We moeten 3 keer oversteken. Onderweg rijden we langs een meer, en een beetje verder langs een brugje over de rivier. De eerste dag zagen we daar een blauwe reiger. Zo mooi, zélfs op dat onchristelijk vroege uur (daar ga ik nog een tijdje over zagen, dat snappen jullie wel)

When in Sweden…

… ga dan naar de Ikea en koop die ineens leeg. En besef dan een beetje te laat dat het toch wel grote dozen zijn (platte verpakkingen, yeah right!).

Onze bus to  the rescue! Beetje Tetris spelen en alles zat er in. Ok, dat klinkt heel eenvoudig en dat was het niet.  Terugrijden terwijl Daniel met zijn knieën tegen zijn kin zat, maar wel heel voldaan want die ingenieursstudie heeft toch iets opgebracht .  

Spiegeltje spiegeltje…

Wat! Was! Dat! Dat ik nog eens zou smachten naar een spiegel, wie had dat gedacht? In dit geval heb ik het dan wel over de achteruitkijkspiegel van onze volkswagen camper uit 1994 (ik wil hem wel een oldtimer noemen maar…. wat ben ik dan?).

Die spiegel was op 1 van onze laatste dagen in België aangereden en al gebarsten,  en is na pakweg 200 km letterlijk gaan vliegen op de Autobahn. En geloof mij vrij als ik zeg dat de resterende kilometers een uitdaging waren.  Onze bus was vakkundig volgepropt en door de binnenachteruitkijkspiegel zag ik … een wasmand. Ik heb regelmatig een schietgebedje gedaan, en heb die korte opritten vervloekt, en ik wil niet weten hoeveel Scheisses er naar mij geroepen zijn bij rare manoeuvres.  

En dan eindelijk toekomen aan de ferry en daar vriendelijk (nu ja…) verzocht worden om achteruit tot helemaal achterin de laadruimte te rijden. Bleek uitslaan. Zweten. En dan gewoon gaan. Wir schaffen das!

Voorts ging de reis erg vlot 😊 en oh ja, kijk naar onze mooie nieuwe spiegel!

Halloj! Välkommen!

Op deze blog laat ik af en toe iets achter dat een inkijkje geeft in ons leven in Zweden.  Geheel op mijn ritme en in mijn stijl. Niks literairs, niks hoogstaands – want daarvoor zijn we niet naar hier gekomen 😊