Stof!

Dikke pluizen stof! Die lagen er met massa’s op deze blog. Alles kraakte en piepte toen ik hier weer eens kwam kijken, zo gaat dat met dingen die (te) lang stilliggen (heb ik van horen zeggen hé). Ineens is het half oktober en zijn we zo maar even een eeuwigheid verder. De zomer die geen normale zomer mocht zijn, was voor ons perfect eigenlijk. Afgezien van nogal wat gedoe om op en vooral terug van onze vakantiebestemming in Sicilië te geraken – vliegen op het hoogtepunt van de coronacrisis, niet ons snuggerste idee – was het een zalige zomer.

Oma op clandestien bezoek in de rode zone!

Sicilië met compagnons

Sicilië met ons 4

En ineens is het dan herfst, en die laat zich hier duidelijk zien en voelen. September was nog een hele mooie maand met veel zon, maar de ochtenden en avonden waren best al kil: van de ene op de andere dag moesten we ’s morgens vroeg voor school ineens mutsen en wanten opgraven waar we die in de lente vakkundig hadden opgeborgen (niet dus). En ook de zalige lange avonden zijn voorbij, jammer, ik kon daar zo van genieten. Maar – wat een kleurenpracht ineens! Elk seizoen zijn charme zeker?  Of ik het onder charme kan klasseren weet ik niet goed, maar de kinderen mochten tijdelijk niet meer zonder begeleiding het bos achter de school in, wegens overactieve slangen – adders (jaja, die lieverds die in de diepe Ardennen ook wel eens voorkomen) zijn hier blijkbaar courant. Deze tijd van het jaar zijn ze naarstig op zoek naar een plekje om hun winterslaap door te brengen. Ik duim voor een extra lange en koude versie (maar vraag me dat binnen enkele maanden gerust nog eens,  ik heb dan waarschijnlijk mijn kar gekeerd).

En van karren keren gesproken – ik noem het liever voortschrijdend inzicht want dat klinkt zoveel beter 😉-  maar ik ben ondertussen bijgedraaid wat de Zweedse corona-aanpak betreft. Wij hebben van iedereen ongetwijfeld het makkelijkste en normaalste leven gehad de voorbije maanden, en voorlopig lijkt het er op alsof we daar niet voor worden afgestraft. Wie wil verhuizen: welkom, er is hier nog wel wat plaats 😊. Ik was trouwens bij een recent blitzbezoekje aan België een beetje in shock over een gebrek aan plaats.  Ik wéét dat het in België druk is, ik wéét dat er veel minder plaats is en dat de rand rond Brussel stilaan helemaal volgebouwd geraakt, ik wéét dat er veel meer verkeer is – maar ik vond het bizar om te merken hoe snel mijn brein zich heeft aangepast aan het tegenovergestelde. Voorts wel een topbezoekje! En voor ik klachten krijg van wie we niet gezien hebben: steek het op corona 😉 

Denna dagen, ett liv

Dagen om in te kaderen, zo hebben we er hier veel de laatste weken. De schoolvakantie is begonnen en dat wil zeggen dat de boog wat minder gespannen staat – diezelfde boog die in mijn geval eigenlijk meestal al wel wat ‘losser’ hangt dan bij de meeste mensen. Maar zelfs dan is wat minder duidelijke structuur in de dagen – want geen wekker om rekening mee te houden! – welkom.

Vorige vrijdag was het midsommar, de langste dag van het jaar en eentje die hier traditioneel heel uitgebreid wordt gevierd, bijna meer nog dan kerstmis. Het is geen officiële feestdag maar toch moet niemand gaan werken en moet niemand er verlof voor nemen. Het is gewoon een gratis dag vakantie. Een week op voorhand begint iedereen obsessief naar het weer te kijken want bij midzomer bidt iedereen voor mooi weer, maar vaak draait het uit op 15 graden en regen, een beetje zoals de traditionele drache nationale op 21 juli in België. Dat er dit jaar geen openbare festiviteiten waren gepland vonden wij geen drama: onbekend is onbemind. En wát een weekend werd het – de warmste midzomer in 50j, geen druppel regen, heerlijk zwoele dagen met lange, warme en absurd lichte avonden. Het blijft een vreemde gewaarwording om rond middernacht nog even een wandelingetje te doen terwijl het nog licht is.

midsommar
Midsommarlunch, dat is ingelegde haring, jonge patatjes en ijskoude snaps – perfect bij warm weer.
Geen midsommar zonder hopen aardbeien, die in aanloop naar midsommar ineens spectaculair veel duurder worden. De eerste aardbeien van het seizoen hier zijn trouwens steeds Belgische, ik wist niet dat wij daarom bekend stonden…
Askersund
Askersund
Askersund/Harge bij het Vätternmeer. Dat meer is zo groot dat het lijkt alsof je aan zee bent. Ijskoud water wel, dat viel tegen!
Feest voor de 65ste verjaardag van Björn! Eerst lekker lunchen bij Löfstad slott….

Het voelt al volop als vakantie, en dan moet de echte vakantie nog beginnen 🙂 . Lina en Maja kunnen trouwens gewoon naar de opvang op school, waar ze in kleine groepjes allerlei leuke dingen doen. De regel is dat bij goed weer zwemkleren meegaan, want er ligt een mooie zwemplek op wandelafstand van de school en daar gaan ze regelmatig naartoe, of anders wordt de watersproeier bovengehaald. Volgende week gaan ze naar een kampje dat de gemeente organiseert, en dan mogen ze gaan bowlen, zwemmen, naar de film, spelen, knutselen…. elke middag krijgen ze lunch geserveerd in het restaurant aan het zwembad, en dat kamp is helemaal gratis. Ik blijf dat ongelofelijk vinden, hoe goed opvang hier geregeld is en hoeveel personeel daarvoor wordt ingezet. Belasting betalen is een heel pak minder pijnlijk als ik zie wat we er allemaal voor terugkrijgen…

meer
Op dagen dat het zwembad tegensteekt kunnen we in het meer gaan zwemmen (hier als zakkertje tussen hoofdgerecht en dessert bij een yummie BBQ bij een klasgenootje van Lina) …
meer
…of in een ander meer.

En als een dag eindigt zoals op deze foto hierboven, dan weet je dat het er eentje was met een gouden randje.