Denna dagen, ett liv

Dagen om in te kaderen, zo hebben we er hier veel de laatste weken. De schoolvakantie is begonnen en dat wil zeggen dat de boog wat minder gespannen staat – diezelfde boog die in mijn geval eigenlijk meestal al wel wat ‘losser’ hangt dan bij de meeste mensen. Maar zelfs dan is wat minder duidelijke structuur in de dagen – want geen wekker om rekening mee te houden! – welkom.

Vorige vrijdag was het midsommar, de langste dag van het jaar en eentje die hier traditioneel heel uitgebreid wordt gevierd, bijna meer nog dan kerstmis. Het is geen officiële feestdag maar toch moet niemand gaan werken en moet niemand er verlof voor nemen. Het is gewoon een gratis dag vakantie. Een week op voorhand begint iedereen obsessief naar het weer te kijken want bij midzomer bidt iedereen voor mooi weer, maar vaak draait het uit op 15 graden en regen, een beetje zoals de traditionele drache nationale op 21 juli in België. Dat er dit jaar geen openbare festiviteiten waren gepland vonden wij geen drama: onbekend is onbemind. En wát een weekend werd het – de warmste midzomer in 50j, geen druppel regen, heerlijk zwoele dagen met lange, warme en absurd lichte avonden. Het blijft een vreemde gewaarwording om rond middernacht nog even een wandelingetje te doen terwijl het nog licht is.

midsommar
Midsommarlunch, dat is ingelegde haring, jonge patatjes en ijskoude snaps – perfect bij warm weer.
Geen midsommar zonder hopen aardbeien, die in aanloop naar midsommar ineens spectaculair veel duurder worden. De eerste aardbeien van het seizoen hier zijn trouwens steeds Belgische, ik wist niet dat wij daarom bekend stonden…
Askersund
Askersund
Askersund/Harge bij het Vätternmeer. Dat meer is zo groot dat het lijkt alsof je aan zee bent. Ijskoud water wel, dat viel tegen!
Feest voor de 65ste verjaardag van Björn! Eerst lekker lunchen bij Löfstad slott….

Het voelt al volop als vakantie, en dan moet de echte vakantie nog beginnen 🙂 . Lina en Maja kunnen trouwens gewoon naar de opvang op school, waar ze in kleine groepjes allerlei leuke dingen doen. De regel is dat bij goed weer zwemkleren meegaan, want er ligt een mooie zwemplek op wandelafstand van de school en daar gaan ze regelmatig naartoe, of anders wordt de watersproeier bovengehaald. Volgende week gaan ze naar een kampje dat de gemeente organiseert, en dan mogen ze gaan bowlen, zwemmen, naar de film, spelen, knutselen…. elke middag krijgen ze lunch geserveerd in het restaurant aan het zwembad, en dat kamp is helemaal gratis. Ik blijf dat ongelofelijk vinden, hoe goed opvang hier geregeld is en hoeveel personeel daarvoor wordt ingezet. Belasting betalen is een heel pak minder pijnlijk als ik zie wat we er allemaal voor terugkrijgen…

meer
Op dagen dat het zwembad tegensteekt kunnen we in het meer gaan zwemmen (hier als zakkertje tussen hoofdgerecht en dessert bij een yummie BBQ bij een klasgenootje van Lina) …
meer
…of in een ander meer.

En als een dag eindigt zoals op deze foto hierboven, dan weet je dat het er eentje was met een gouden randje.

Wie zoekt….

…die loopt toch nog verloren. Die oriëntatie, dat blijft een probleem voor mij. en het wordt er niet beter op. Mooi bruggetje naar de volgende paragraaf!

…want ook: wie zoekt, die doet misschien aan oriëntering, Ik kende het helemaal niet (bij mijn weten bestaat dit in België niet?) maar het is een druk beoefende sportdiscipline hier. Simpel uitgelegd is het een combinatie van joggen (of sprinten bij de iets meer gevorderden) en kaartzoeken. Op een topografische kaart worden punten aangeduid waar zich verschillende controlepunten bevinden, en die moet je in een bepaalde volgorde zoeken. Bij wedstrijden doe je dit zo snel mogelijk. Meestal worden dergelijke ‘banen’ (het parcours) uitgezet in een bos, maar in principe kan het overal. Je kiest zelf of je paadjes volgt en omweg maakt, of gewoon recht op de bestemming afgaat, dwars door de begroeiing. Tegenwoordig is er slimme technologie die het makkelijk maakt om alles snel en efficiënt te controleren: elke loper heeft een staafje met een scanner in dus kan je elk controlepunt gewoon ‘scannen’.

Het driehoekje is het startpunt en de dubbele cirkel het eindpunt. De controlepunten staan aangeduid in de cirkels.

De typisch oranjewitte controlepunten waar iedereen naar zoekt. Deze zit heel zichtbaar ‘verstopt’ langs een makkelijk parcours, vaak zitten ze ergens achter een boom of een grote steen, weg van de paadjes.

Vorig jaar in de zomer vond hier in Östergötland, de regio waar wij wonen, O-ringen plaats: de grootste meerdaagse oriënteringswedstrijd ter wereld die elk jaar ergens in Zweden georganiseerd wordt (ok, niet elk jaar want deze zomer is er voor het eerst in 55 jaar geen editie). Wij waren toevallig op vakantie toen de laatste etappes van de editie 2020 werden afgewerkt in Finspång en Norrköping. 20 000 deelnemers uit hele de wereld maar toch voornamelijk uit de Scandinavische landen liepen dwars door de bossen in heel bizarre patronen van controlepunt naar controlepunt. En dat gaat snel… Tove Alexandersson, de beste vrouwelijke atlete, is trouwens een beetje een ster hier en een heel erg goeie loopster, en bovendien ook nog eens wereldkampioene in langlauforiëntering. Want juist, dat bestaat ook, benieuwd hoeveel atleten je daarin moet kunnen verslaan on wereldkampioen te worden 😉

Lina en Maja zijn nu al een tijdje lid van de plaatselijke club en trainen elke week mee. Maja is eigenlijk nog wat jong om te kunnen kaartlezen (of ze heeft misschien mijn genen geërfd, sukkeltje), maar Lina was er heel snel mee weg en vindt het echt leuk. Ook positief: de kinderen lopen best wat af maar zijn er zich niet zozeer van bewust, omdat ze vooral bezig zijn met zoeken. Ze kiezen zelf of ze alleen lopen of met vriendjes, en of ze een ‘schaduw’ (een trainer die wat kan helpen) meenemen of niet.

Ik vind het impressionant om te zien wat voor werk er kruipt in de voorbereiding van die wekelijkse trainingen: iemand moet kaarten maken, verschillende banen in variërende moeilijkheidsgraad en lengte uitdenken, controlepunten gaan ophangen en deze nadien ook weer opruimen. En ik zou – echt waar – best willen helpen, maar jullie begrijpen dat dat gezien mijn totale onbekwaamheid helemaal fout zou lopen. Stel je 40 enthousiaste lopers voor die allemaal gefrustreerd blijven cirkeltjes lopen omdat ze een verkeerd geplaatst controlepunt niet vinden….nee, ik zal wel worstjes bakken op het einde van het seizoen of zo 🙂

Hieronder enkele foto’s van verschillende trainingen. Ik overweeg om stiekem eens zelf de makkelijke banen te gaan doen een dag na de training, misschien kan ik mijn oriëntatie-genen wel herprogrammeren??

Kennismakingstocht, toen deze onwetende moeder er nog van uitging dat oriëntering een wandelsport was. Dit is trouwens in het ‘sportbos’ op een kwartiertje wandelen van onze deur.
De eerste oriënteerder ooit met een rokje aan!
Kaart ontvangen, looplijnen inplannen.
Terwijl de kinderen zweten en zwoegen kunnen wij op wandel, en omdat de plek van de trainingen varieert ontdekken wij regelmatig nieuwe pareltjes.
Controlepunt gevonden, in welke richting ligt het volgende? Dit was een ‘sprintbaan’ waar de controlepunten relatief dicht bij elkaar liggen en snelheid primeert.
Gevonden! Niet blijven stilstaan, massa’s muggen!
Het clubhuis ligt toevallig aan een leuk meer! Volgende keer handdoek mee.

Koning auto

Een hele belangrijke factor in onze beslissing om te verhuizen was verkeer. Ja, ik hou zelf van de vrijheid die mijn auto mij geeft, en er zijn weinig dingen die mij gelukkiger maken dan ‘on the road’ te zijn met ons gammel busje, maar neen, wij gebruiken onze auto niet voor elk klein akkefietje en ik ben er absoluut voorstander van om autogebruik aan banden te leggen. In België probeerden we regelmatig de fiets te nemen, en ik leerde de laatste jaren ook veel dingen te voet te doen (lang leve de podcast-ontdekking!!). We voelden echter heel erg de druk van het verkeer rondom ons, want ook al woonden we in het ‘landelijke’ Grimbergen en later in Wolvertem, verkeer met bijhorend lawaai, vuile lucht en stress was nooit ver weg. Stress, want ik ervoer het alsof meer en meer mensen heel gejaagd waren in het verkeer. Stress, omdat de combinatie van kleine kinderen en druk verkeer nooit een topper is, al zeker niet als (sommigen van) die kinderen al kunnen fietsen voor ze deftig kunnen lopen, en techniek en verkeersregels onmogelijk uit te leggen zijn (al zeker niet als die 2 handjes dan ook nog eens de lucht in gaan, ai mijn hart).

Ook: nooit weten wanneer je ergens gaat toekomen door de file – iets wat regelmatig in mijn voordeel speelde, als notoire tijdsoptimist die altijd te laat weet te vertrekken. Of: dan toch eens ruim op tijd vertrekken, zit dat verkeer tegen alle verwachting ineens mee, en ben je veel te vroeg op bestemming. Dan maar een dutje moeten doen in de auto – zalig! Dát mis ik wel 🙂 .

Dát verkeer dus. Dat ken ik nu bijna niet meer. Ik stuur de kinderen met een gerust hart alleen de straat op, want op veel plekken ligt het fiets/voetpad mooi gescheiden van de straat, of kunnen ze binnenwegjes nemen waar geen auto’s kunnen komen.

Het park vlakbij en iets dat ik heel hard met Zweden associeer: een heel netwerk aan wegen en paadjes enkel voor voetgangers en fietsers.

En nog iets – op die straat staan nauwelijks auto’s geparkeerd. Huizen hebben allemaal een oprit en gebruiken die, ofwel is er een parking voorzien bij een groep huizen/appartementen, waardoor niemand op straat hoeft te parkeren, afgezien van een enkele bezoeker (en mensen lopen hier elkaars deur echt niet plat). Het lijkt banaal, maar ik vind dat top. Geen koning auto die zoveel beschikbare ruimte inpalmt.

En dan de verkeersberichten op de lokale radio…. onlangs was dat mannetje dat de aankondigingen doet heel enthousiast want!! Er was file!! Er waren nl hertjes aan de verkeerde kant van de omheining langs de autostrade geraakt. Chaos! Vertraagd verkeer! Rekening houden met enkele minuten vertraging! Elke dag weer lijkt die kerel teleurgesteld als hij moet melden dat alles vlot gaat, en als iemand ergens een probleem opmerkt , wil die dat dan alsjeblieft melden? 🙂

Ik ben de laatste weken wat gemakzuchtig geworden en maak bij mijn dagelijkse wandeling eigenlijk bijna altijd hetzelfde rondje (terwijl er nog zoveel nieuwe wegjes te ontdekken zijn….) maar kijk, jullie begrijpen waarom ik het niet beu word:

Verlichting! niet onbelangrijk in de winter als het al om 15.30u begint te schemeren en deze bangerik wil kunnen blijven buitenkomen. .
Het ‘saaie’ stuk van mijn tocht. In de verte ligt een lelijk bedrijf dat mijn zicht voor eventjes verpest. Ik denk dat hier ook verkeer te horen is, trouwens. Noooooooo!
Bijna het meer in zicht…
Ahaaaa!
Niet goed te zien op foto, maar dat gaat hier dus behoorlijk op en neer
Onderweg regelmatig een bankje of een barbecueplek. Dit is geloof ik de zwemplek die het dichtste bij ons huis ligt.
En terug het park in, jawel, dat park waar ik maanden voor heb nodig gehad om mij te kunnen oriênteren.

Over dat oriënteren binnenkort meer, want dat is hier dus een echte sport. Tot dan!

Amen 😇

Ik twijfelde lang om hier nu iets te posten. Ik heb hier de voorbije maanden flink laten horen dat ik me ongerust maakte over de Zweedse corona-aanpak. Maar, zoals het cliché wil: alles went. Mijn ongerustheid en frustratie is gaandeweg omgeslagen, en nu kan ik alleen maar megacontent zijn met onze situatie. En vandaar meteen ook de twijfel om hier te berichten, want ik besef heel erg dat voor de meesten van jullie het leven op dit moment veel minder evident is. Ik heb bij velen van jullie gezien dat de voorbije weken lastig, moeilijk, onvoorspelbaar en soms loodzwaar en heftig waren of zijn. Dan komen zwaaien met verhaaltjes over ons leven hier, dat voelt een beetje…in your face. Ok, ik ben niet vies van een beetje stoken en plagen van tijd tot tijd, maar als goeie katholiek (dan toch??) heb ik ook een stevig verankerd schuldbesef. Weet dus dat er nul ironie of leedvermaak schuilt in dit bericht (maar dan wel enkel en alleen in DIT bericht, nadien doe ik weer helemaal mijn zin 🙂 )

Vorig weekend kregen we het leuke nieuws dat Kolmården, het grote dierenpark hier in de buurt, met enkele weken vertraging zijn deuren zou openen. Niet voor het grote publiek, want nee, dat mag nu zélfs hier in Zweden niet 😉 , maar abonnees konden een gratis ticket boeken. Wat was dat een prachtige belevenis! Kolmården is altijd wel tof, maar nu was er heel weinig volk dat dan nog eens helemaal was uitgespreid over dat ruime park. Bij momenten leek het wel een privébezoek. Nergens aanschuiven, nergens dringen, en altijd een perfect zicht van op de eerste rij. Maja en Lina vonden het schitterend, en wij ook. Heerlijk. Verraderlijke lentezon, wel: mijn gekende pandalook is terug van weggeweest. Nee, ik heb daar dus geen skireis voor nodig 🙂

Massa’s bezoekers in de zoo.

Ons huis hier heeft een zwembad, iets wat ik nogal decadent vind, en wat wij eerder een nadeel vinden dan een voordeel: onderhoud! kuisen! pompen aan de praat krijgen en rare ventielen moeten zoeken! stofzuiger in gang krijgen! blaadjes en viezigheid opvissen! etc, en dat allemaal voor een relatief kort zwemseizoen want het is hier pakweg Spanje niet. Maar bon, nu het er ligt kunnen we het maar beter gebruiken. We hopen de komende weken op de grote zwempremière, maar voorlopig schrikt het zomerklaar maken van dat zwembad ons nog een beetje af. Tips of sollicitaties voor de functie van poolboy/poolgirl welkom! Veel betalen kunnen we niet, maar hey, je kan hier op restaurant of op café of naar de winkel of voor wie eens zot wil doen, de kapper…. voordelen die voor jullie nu toch veel meer waard zijn dan harde cash 😉

Wat de zomer zal brengen is nog onzeker – zoals bij iedereen. Onze geplande Italiëreis zal hoogstwaarschijnlijk niet kunnen doorgaan, en dat is balen. Langs de andere kant – ook wat dat betreft zijn er slechtere plekken om ‘vast’ te zitten dan hier. Wij hebben hier in de nabije en iets verder liggende omgeving nog zoveel te ontdekken en te doen dat ik me niet druk kan maken in een staycation, of een ‘svemester’ zoals dat hier heet. Als het weer meezit hebben we hier alles voor de perfecte vakantie. Plaats in overvloed, massa’s meren en bossen, en afgezien van in Stockholm heb ik eigenlijk nog nergens een groep mensen gezien die je zou kunnen definiëren als een massa, dus we zijn safe. Deze goeie katholiek doet alvast een schietgebedje voor een warme, droge zomer!

Heel veel moed voor jullie allemaal! Als ik dan toch al bezig ben, zal ik in dat schietgebedje ineens ook de vraag voor een wonderlijk vaccin meenemen 😉

Van school naar huis, vooral bergaf
Paaspost van vriendinnetje Margaux! feest!
Sushi aan huis geleverd…. door de Zweedse oma, die zich mooi aan onze regels hield en de voorgeschreven afstand bewaarde 🙂
Op restaurant gaan, het voelt nog steeds een beetje clandestien. Merk op hoe ver de tafeltjes uit elkaar staan!

Buitenbeentjes

….want Zweden vaart een andere koers dan de rest van Europa. Ik krijg heel veel vragen van veel van jullie, en ik wou dat ik ze allemaal kon beantwoorden, maar de waarheid is dat ik vaak geen antwoord heb. Ik kan gissen naar het waarom, en kan vertellen hoe het hier aan toe gaat in ons stukje Zweden, maar weet dat dit een heel groot land is, en dat heel veel zaken, waaronder gezondheidszorg, regionaal geregeld worden. Daardoor is de situatie minder eenduidig en minder overzichtelijk dan bv in België.

Dus, even ter verduidelijking: wij zijn niet in lockdown, niet in een hele en niet in een halve. Alles mag in principe openblijven maar openbare evenementen met meer dan 50 personen zijn niet toegelaten (bij mijn weten is dat het enige echte verbod). Scholen, werkplekken, winkels ed vallen niet onder deze regel, en privéfeestjes ook niet, al wordt van iedereen verwacht dat ze hun gezond verstand gebruiken en begrijpen dat uitgebreide feestjes geven nu geen goed idee is. Ze gaan hier heel erg prat op dat gezond verstand en het goeie burgerschap, maar ik vind dat Zweden zich een beetje misplaatst op de borst klopt. Want ok, zoals ik eerder al aangaf werkt dat burgerschap hier beter dan het pakweg in België zou werken, maar nu ook weer niet zó goed. Ja, er is veel minder volk dan anders in restaurants en cafés, en meer en meer mensen doen aan telewerk, maar voorts is het toch business as usual. Omdat dingen niet verboden zijn, is er veel onduidelijkheid, en als iedereen de vrijheid krijgt om zelf een doordacht oordeel te vellen dan is dat oordeel vaak toch niet zo doordacht, surprise surprise.

Ik erger me aan de vaak vage, voorzichtige communicatie van het instituut dat belast is met de coronacrisis, en al helemaal aan de boodschap dat de gemiddelde mens zich niet al te veel zorgen moeten maken ‘want het zijn bijna uitsluitend 70plussers die sterven aan Covid-19’. Oef! (Frappant om te horen dat de mensen die dit land tot hebben uitgebouwd tot het uiterst welvarende, relatief sociaal gelijke land dat Zweden is, blijkbaar verworden tot een fait divers). Ook blijft datzelfde instituut bij gebrek aan voldoende bewijs van het tegendeel verkondigen dat besmetting via mensen die geen symptomen hebben heel onwaarschijnlijk is, en dus wordt er geen rekening mee gehouden, punt. Risky business, als je het mij vraagt, maar wederom, wie ben ik…. 🙂 Ach, ik heb er mij al lang bij neergelegd. Voorlopig geven ‘de cijfers’ mij trouwens ongelijk, want het gaat hier een stuk trager dan in België. En voor deze ene keer zou ik achteraf heel graag mijn ongelijk moeten toegeven, hoe moeilijk mij dat in normale omstandigheden ook valt 🙂

Maar – we zijn ook letterlijk buitenbeentjes, want de lente die al regelmatig eens kwam piepen is nu onmiskenbaar ingezet! De natuur komt tot leven, en natuur hebben we hier in overvloed! Ook onze tuin krijgt stilaan kleur, en nodigt meer en meer uit om buiten te zitten/spelen/werken/wroeten. Heerlijk. Morgen begin ik aan mijn eerste ‘trailrun’cursus, waarbij de hypercomfortloper die ik ben (loopband! plat! gezapig tempo, altijd hetzelfde!) moet omgevormd worden tot een volleerd trailrunner, dwz dat ik nadien overal moet kunnen lopen, op smalle paadjes, huppelend over boomwortels en tussen grote stenen, bergop en bergaf, en liefst nog fluitend en met veel plezier. Misschien moet ik mijn verwachtingen onderweg een beetje bijstellen, heel misschien.

Spijtig genoeg ben ik op nog een ander vlak een buitenbeentje WANT IK GA GEEN LEKKERE CHOCOLADEPAASEIEREN KUNNEN ETEN. Klagen jullie maar steen en been over jullie ophokplicht, maar vraag jullie af wie nu eigenlijk écht het slechtste af is 😉 Pasen wordt hier gevierd en het eitjesthema is alom tegenwoordig, maarrrrrrr…. vooral in snoepvorm, en marsepein (dat is nu toch echt wintersnoep?!). Ooooh ik kan alleen maar dromen van kilo’s milka-eitjes…. dus ja, ik ben toch ook een béétje te beklagen, zullen we dat afspreken? 🙂

Nu ik eindelijk de weg ken in het park dicht bij ons huis kunnen we ook al eens van de paadjes afwijken. Welkom in de geheime tuin van Maja en Lina.
1 jaar geleden! En eigenlijk zou ik NU met deze bende ook weer op de skipiste staan. Helaas, er is iets tussengekomen. Volgend jaar een extra goeie editie!

Vrijheid, blijheid

Ik begin met een beetje zen

De voorbije weken waren voor iedereen een uitdaging… wij klagen absoluut niet, want wij lijken zowat de enigen in Europa die nog mogen gaan en staan waar we willen, binnen de landsgrenzen weliswaar. Er zijn maar een paar weken voorbijgegaan, maar jullie zullen het allemaal met mij eens zijn dat het lijkt alsof er zóveel is gebeurd….

Ik ben hier op die enkele weken tijd van absoluut vertrouwen naar totaal ongeloof en onbegrip gegaan, en dan weer even terug, om nu ergens in het midden te hangen. Een vreemde gewaarwording, want ik ben over het algemeen een redelijk ‘constant’ persoon, niet zo heel makkelijk van mijn stuk te brengen. Maar daar bracht corona dus even verandering in, en wel voornamelijk door wat als een clash aanvoelde tussen de zeer restrictieve aanpak in het grootste deel van Europa, en de afwijkende Zweedse. Vrijheid, ja, blijheid – nee, dat bracht het mij niet. Want terwijl ik intensief het nieuws volgde uit België en andere Europese landen en daar heel verregaande actie zag, werd ik bozer en bozer om wat ik hier ervoer als een totaal gebrek aan daadkracht. Lange tijd kwam hier in de media eigenlijk maar 1 stem aan bod, die weliswaar een hele organisatie vertegenwoordigde, en deze stem bleef keer op keer zeggen dat beperkte maatregels voldoende waren om de corona-epidemie in te dijken. Er werd druk gecommuniceerd over de verregaande economische maatregels, maar naar de gekozen ‘medische’ strategie – groepsimmuniteit? – bleef het gissen, nu nog steeds trouwens. Ik volgde als een halve bezetene alle persconferenties en zag alleen maar gigantische verschillen met België en de buurlanden, en ik merkte dat mijn gevoel heel erg overhelde naar de Belgische kant. En nog een vreemdere gewaarwording, mijn ratio had niet langer de overhand! Daniel heeft hier in huis zijn mannetje moeten staan, want hij kreeg als ‘eerstelijns-Zweed’ al mijn frustraties over zich heen.

Ondertussen ben ik gelukkig weer wat ouder en wijzer, voor zover dat kan in enkele weken (en vermoedelijk ook heel wat grijzer). Ik denk dat de verschillen voor een groot deel te verklaren zijn door cultuur en gewoontes. Zweden hebben een ongelofelijk vertrouwen in hun regering, dat is bijna aandoenlijk. Ze hebben geleerd dat hun land altijd voor hen zorgt, en ze maken zich dus weinig zorgen zolang de berichten die de overheid verspreidt niet alarmerend zijn. Vrijheid wordt hier als heel belangrijk ervaren, en de regering spoort mensen vooral aan om op vrijwillige basis de juiste keuze te maken: vermijd contact met risicogroepen en blijf thuis als je ziek bent. Elk individu zorgt op die manier voor een sterke samenleving. Raar maar waar, die burgerzin werkt hier – en dat is verfrissend. Mensen nemen hun verantwoordelijkheid zonder dat daarvoor gedreigd moet worden met boetes of gevangenisstraffen, en lopen er niet de kantjes af. Wat niet wegneemt dat ik het verontrustend blijf vinden dat de ziekenhuizen hier veel minder en ook later voorbereid lijken te zijn dan bv in België en dat social distancing hier eigenlijk nog weinig wordt toegepast (want het wordt nog niet op grote schaal aangeraden wegens ‘nog niet nodig’). Hopelijk is de natuurlijke social distancing die hier sowieso groter is dan in de meeste andere landen voldoende 😉

De algemene consensus lijkt hier dat het op langere termijn een zwaardere belasting is voor de samenleving als je die samenleving te vroeg volledig op slot doet en zo gigantische economische verliezen creëert. Ik hou er mij buiten en ga geen discussies meer aan, want ik kan als leek onmogelijk inschatten wat de juiste aanpak is. Ik kan alleen maar hopen dat de gekozen aanpak de juiste blijkt voor dit land. Bizar wel om gisteren nog gewoon te gaan lunchen op restaurant, we voelden ons een beetje illegaal zonder dat we iets verkeerds deden. 🤠

Maar! Genoeg corona! We hebben hier de laatste weken niet stilgezeten, we laten jullie van in jullie kot meegenieten van enkele uitstapjes. Heel veel moed en sterkte de komende weken, wij denken aan jullie!!


Wandeling langs meer Mäseln. Bizar fenomeen: de rand van het meer was bevroren in scherven, en dat ijs leek te ‘zingen’
Hoorde ik zowaar onze twee meisjes verkondigen dat dit een TOFFE wandeling was??
De eerste picnic van het jaar. Néé we hebben geen worst gebakken. Ok, de dag nadien wel, op ons terras. Met cava erbij.
De nichtjes kijken vol bewondering naar de downhilltruukjes van de neef. Mijn mountainbike mocht weer van stal, nu ik nog.

Stockholm

Ons zonovergoten pre-coronaweekendje in Stockholm in enkele beelden:

Blij dat we niet in het hotel met de groene parasols logeerden 💩
De oude stad
Typisch: net als wij in Stockholm waren was Greta in Brussel.
Foodie heaven!
Een winkel met enkel lakrits (drop, en liefst nog hele zoute) 🤮
Globen by night. Heerlijk optreden van Ricky Gervais!

Struisvogelalarm

Elk land zijn eigen stijl, dat is ons nu wel duidelijk. Terwijl zowat heel Europa in hele of halve lockdown gaat, verandert er in Zweden bitter weinig. Begin deze week – is dat werkelijk nog maar 6 dagen geleden?! – was ik nog heel gerust in de Zweedse aanpak, want terwijl de meeste landen samenscholingen van meer dan 1000 personen begonnen te verbieden, werd dat hier meteen op 500 gezet. Sterk, dacht ik, gedurfd! Verstandig ook, en de gemiddelde Zweed is redelijk gedisciplineerd, dus: komt wel goed!

Ondertussen zijn we wakker geworden in een andere wereld, en zelfs België – mijn eigen land, dat ik misschien verkeerdelijk nogal vaak beschuldig van laksheid, eindeloos getalm en gebrek aan politieke moed – doet zijn uiterste best om dit beest te verslaan. Alleen, in mijn nieuwe thuisland blijft het oorverdovend stil in deze discussie, en ik vind dat elke dag meer hallucinant.

Het aantal besmettingen en het verloop van de verspreiding loopt hier gelijk met andere landen, maar van strenge maatregelen is (nog) geen sprake. Bedrijven, scholen, crèches, winkels, cafés, restaurants, sportclubs…. alles blijft gewoon open, en mensen passen hun gedrag nauwelijks aan. Ja, de regering vraagt ons om onze handen goed te wassen, en thuis te blijven als we ziek zijn. ‘Social distancing’ wordt echter niet aangemoedigd vanuit de overheid.

Bedrijven beginnen nu zelf wel initiatieven te nemen, maar bij gebrek aan een algemene richtlijn verloopt dat heel arbitrair. Zo moet mijn schoonmoeder, die teamlead is in een telecombedrijf, nu op eigen houtje gaan bepalen of iemand al dan niet mag komen werken na bv een reis naar Italië/Spanje/Oostenrijk/waar dan ook, of na contact met een besmet persoon. Zij is geen expert, en ik vind het ongelofelijk dat van haar verwacht wordt dat zij deze beslissingen neemt. Ze vertelde vandaag dat een risicogeval in afzondering werd geplaatst, op het werk, in een eigen kantoor. Well done!

Ik hoop van harte dat ik mij voor niks ontzettend verbaas over deze afwachtende houding.

Update: in een persconferentie daarnet werd dan tóch een belangrijke maatregel aangekondigd: er is budget vrijgemaakt om een informatiecampagne op te starten. Hoezee, we’ll be fine!

Voor het land dat zó gesteld is op het Eurovisiesongfestival: Sweden, 0 points.

Smålltown smålltalk

De lente is in het land! Ze werd vorige week eventjes onderbroken door enkele dagen sneeuw, maar voor de rest merken we duidelijk dat de dagen langer worden, hoezee! Al moet ik eigenlijk zeggen dat ik weinig last heb gehad van de donkere maanden. Enkel december was rotslecht en de Zweden hebben veel geklaagd over het weer (praten over het weer is hier een beetje de nationale sport heb ik de indruk) maar ik heb het niet als erger dan een typisch Belgische decembermaand ervaren. Donker, somber, grijs. Klinkt bekend, toch?

Waarom makkelijk als het ook moeilijk kan?
Een kleuterklasje aan het sleeën in het park

Nu het warmer wordt, zit ‘skridskotisdag’ er op voor de kinderen. De plaatselijke bandyclub organiseert tijdens de koude wintermaanden 1 keer per week een schaatsmiddag, en alle lagereschoolkinderen die dat willen worden na de middag op school opgepikt en naar de schaatsbaan gebracht. Uiteraard krijgen ze daar uitgebreid vieruurtje (er zou eens een kind moeten tussenzitten dat al 2u niks heeft gegeten 😳 ) en worden dan losgelaten op het ijs. Onze kinderen hebben nog geen eigen schaatsen en helm, maar die kunnen ze gewoon lenen. De eerste keer ging het zozo, maar na enkele weken lukt dat schaatsen al best goed.

Zelf focus ik me meer op de binnenversie van bandy, oftewel ‘innebandy’ – floorball. Ik speel bij een ploeg met een leuke mix aan speelsters, waaronder een heel deel speelsters die vroeger op een behoorlijk niveau hebben gespeeld maar die geen zin meer hadden om zoveel op te geven voor hun sport. Heel relaxte sfeer dus, zonder enige verplichting en slechts 1 training per week, maar de trainingen zijn erg pittig en het niveau is best hoog. Tof! Met de matchen meedoen is nog wat hoog gegrepen, al hoop ik stiekem dat ik tegen volgend seizoen misschien meekan. Witches, Strijtem zou zó op hun doos krijgen van mijn nieuwe ploeg 😉

En had ik al gezegd dat mijn luie dagen geteld zijn? Juist ja, ik ben weer aan het werk! Ik werk bij een bedrijf dat webshops, websites en allerhande digitale producten ontwikkelt, en dat zich nu zoveel mogelijk focust op zgn greentech-bedrijven die werken rond duurzaamheid. Ze zijn zelf erg begaan met sociale duurzaamheid en dat vertaalt zich in een heel moderne houding naar hun personeel: een voltijdse werkweek bedraagt 30u en daarenboven mag iedereen 42 vakantiedagen opnemen. Er is veel ruimte voor overleg en ontwikkeling, en iedereen werkt van waar hij/zij wil. Ik heb nu bv een collega die al 3j rondreist en dat combineert met zijn programmeerwerk, en collega’s die werken vanuit Spanje, Oostenrijk en Tokyo. Het is nog een beetje vroeg om al te zeggen wat ik van mijn job vind – ik ben me nog volop aan het inwerken – maar de filosofie en de waarden van het bedrijf zijn me alleszins op het lijf geschreven, wat dachten jullie 😎!

Ik heb blijkbaar een eigen bedrijf hier, poeh! (2de kolom, onderste deel).

Ons kantoor is deel van een hippe coworking space, toevallig (nu ja…) dezelfde als die waar Daniel ook een plek huurt. Het voelt bij momenten een beetje als werken in een Starbucks of zo, en dan bedoel ik niet als barista maar als klant. Ik moet nog een beetje wennen aan dat hypersociale gedoe na enkele maanden ‘isolement’ thuis 😊 Gelukkig kon ons minitripje naar België van enkele weken geleden me al een beetje voorbereiden om terug onder de mensen te zijn. Héérlijk om iedereen weer terug te zien en weer gewoon te kunnen rondhangen met mensen die ons echt kennen, zonder de verplichte introducties te moeten afwerken die onvermijdelijk verbonden zijn aan nieuwe gezichten en nieuwe contacten. Mijn ‘sociale’ batterijen waren nog lang niet leeg, maar na ons tripje waren ze alleszins weer helemaal volgeladen. Ook tof voor Lina en Maja om oma, hun vriendjes en oude school terug te zien en te merken dat zij zeker nog thuis zijn in België. En ikzelf, ik weet nu helemaal dat ik gewoon twéé plekken heb waar ik helemaal thuis ben, luxe! 😊

Zaventem! Coronamaskers spotten!
Op bezoek bij Inge en Maarten. Wie zijn die dametjes die daar onze chips kwamen pikken??
Geen topkwaliteit (Italiaanse brol?) maar wel een zalige foto! Logeren bij Olivia en Lucia en samen nog een keertje naar t Schooltje van Oppem!

onze mini-GVR

Al 8! Benieuwd of er in de toekomst nog meer ‘brigtjes’ zullen verschijnen van mijn gastblogger hier, en of ik het dan ga kunnen laten om te verbeteren 🙂

Lina, jou 8 jaar geleden op de wereld zetten was geen cadeau, maar al wat er na kwam ging zó makkelijk!

Ik denk echt dat jij een beetje DNA van Daniel hebt gekrabd, dan een beetje van dat van mij, dat je de beste bouwstenen hebt uitgezocht, er je eigen sausje hebt overgegoten en dat je geworden bent wie je bent – de allerbeste versie van jezelf, een betere versie dan Daniel en ik kunnen zijn. Op heel veel vlakken kan ik niet aan jou tippen, want het lieflijke, charmante, sterke dametje dat je nu al bent, dat ben ik nooit geweest.

Zo lief, en schrander, met bakken fantasie waarvan ik hoop dat ze nooit verloren gaat. Jij kan alles aan, en alles lijkt makkelijk voor jou. Toen je er als kleine peuter een zusje bij kreeg was jij vanaf dag één de beste zus die Maja ooit kon hebben. Nul jaloezie, integendeel, als geen ander kan jij Maja met engelengeduld jouw wereld laten zien (en ok, heel af en toe komt daar eens wat duw-en trekwerk bij te kijken, je bent dan tóch mijn dochter 😉 ).

Wij bewonderen jou elke dag Lina, blijf wie je bent! Gelukkige verjaardag!