onze mini-GVR

Al 8! Benieuwd of er in de toekomst nog meer ‘brigtjes’ zullen verschijnen van mijn gastblogger hier, en of ik het dan ga kunnen laten om te verbeteren 🙂

Lina, jou 8 jaar geleden op de wereld zetten was geen cadeau, maar al wat er na kwam ging zó makkelijk!

Ik denk echt dat jij een beetje DNA van Daniel hebt gekrabd, dan een beetje van dat van mij, dat je de beste bouwstenen hebt uitgezocht, er je eigen sausje hebt overgegoten en dat je geworden bent wie je bent – de allerbeste versie van jezelf, een betere versie dan Daniel en ik kunnen zijn. Op heel veel vlakken kan ik niet aan jou tippen, want het lieflijke, charmante, sterke dametje dat je nu al bent, dat ben ik nooit geweest.

Zo lief, en schrander, met bakken fantasie waarvan ik hoop dat ze nooit verloren gaat. Jij kan alles aan, en alles lijkt makkelijk voor jou. Toen je er als kleine peuter een zusje bij kreeg was jij vanaf dag één de beste zus die Maja ooit kon hebben. Nul jaloezie, integendeel, als geen ander kan jij Maja met engelengeduld jouw wereld laten zien (en ok, heel af en toe komt daar eens wat duw-en trekwerk bij te kijken, je bent dan tóch mijn dochter 😉 ).

Wij bewonderen jou elke dag Lina, blijf wie je bent! Gelukkige verjaardag!

Brigtje van Lina .

Dag iedereen ,vandaag ben ik geen 7jaar maar8 jaar .(10na 8 jaar).Ik heb  veel gespeeld  (heel veel met vriendinnen).Me echt ge amuzeerd  .Echt leuk hier in zweden .Heeeeeeeeeeeel leuk super leuk (soms niet)  /Lina.Daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.kusjes van Lina

De buitenlander & de zusjes

Ik weet het, het is absurd. Onze 2 auto’s zijn officieel geregistreerd in Zweden en hebben nu een Zweedse nummerplaat, en ik mis onze Belgische versies. Vraag mij niet waarom, maar zolang ik hier kon rondrijden als ‘buitenlander’ leek alles nog… tijdelijk? Niet echt? Makkelijk omkeerbaar? En dat vond ik best. Nu, ineens, door dat klein stukje administratie dat niks uitmaakt, is alles precies ECHT. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben blij met ons leven hier, maar een deel van mijn leven speelt zich nog steeds af in België, toch in mijn hoofd, en dat is nu ineens een stuk verder weg.

Uit meer praktische overwegingen vond ik die Belgische nummerplaten ook wel handig want stel nu – puur hypothetisch uiteraard! – dat ik per ongeluk op het voetpad rij  ipv op de rijweg, dan kijkt iedereen niet zó raar op als ze zien dat het een Belg is. Stél. In het echt zou zoiets mij nooit overkomen natuurlijk, nee. Nee!

Mix & match

Iets anders dan – de zusjes! Voor we gingen verhuizen zeiden we vaak tegen elkaar dat waar we ook terecht zouden komen, Lina en Maja tenminste altijd elkaar zouden hebben. En hoewel ze allebei best wat speelkameraadjes hebben hier, zijn zij samen toch nog steeds het sterkste duo. Wij hebben er – letterlijk – geen kind aan. Uren en uren en uren spelen ze samen. Ik luisterde onlangs naar een podcast over tweede kinderen en daar kwamen heel wat verhalen in aan bod over rivaliteit, jaloezie, ruzies en scheve verhoudingen tussen jonge broertjes en zusjes, en ik herkende er nauwelijks iets van. Akkoord, we horen hier af en toe wel eens de klassieke ‘dat is niet eerlijk’, maar voor de rest kussen wij onze pollekes dat die twee elkaar zo kunnen entertainen.

Facetimen met nichtje Lucia en over Zwitserse/Zweedse grenzen heen samen met de Playmobil spelen
Gelukkig waren de onderbroeken in dit geval proper. Ik zou kunnen beweren dat dat altijd zo is maar liegen mag niet.
Lang geleden maar er viel deze week nog eens een beetje sneeuw!
Ik zou het wel tof vinden moesten stewardessen er in het echt zo bijlopen.
Jawel, Maja kan dat, op een foto staan zonder scheel te kijken en/of haar tong uit te steken, alleen niet elke dag.

O ja, op het jobfront beweegt er het één en het ander – binnenkort meer daarover. Nu eerst nog even genieten van zon, sneeuw(tje) en ijs!

Schoolbergje
Terug kort haar, net nu het weer kouder is. Timing is everything.

En français s’il vous plaît

Er is misschien toch nog hoop voor het Frans van Lina en Maja! Ze leren het hier gewoon onbewust. Zweeds moeilijk? Think again. Wie Frans kent kan hier meteen een mondje meebabbelen. Vanuit mijn comfortabele fåtölj (of is het nu een schäslong?) bel ik naar een restaurang om een tafeltje voor 2 te boeken. Misschien kunnen we eerst in de foajé een drankje nuttigen? Dan kunnen we op ons gemak het meny bekijken en zien of ze pommes frites met majonnäs serveren, daar heb ik als rasechte Belg nl een fäbless voor. Enzovoort. Iedereen nog mee? (fåtölj is echt waar een fauteuil, en een schäslong wel degelijk een chaise longue. En foajé ziet er uit alsof een kind van 5 het heeft uitgevonden maar het is een foyer)

Blijft grappig, dat mislukt Frans, vooral omdat niemand lijkt door te hebben dat het Frans is. Onlangs hoorde ik Angèle op de radio, die werd aangekondigd als ‘Angellez’ 😊

Weer even geleden dat ik hier nog eens iets gepost heb, merk ik.  Ik zou volgens de gangbare normen kunnen zeggen dat het drukdrukdruk was, maar dat valt nogal mee hier 😊 Ik zoek werk, en dat is een beetje een frustrerende bezigheid. Waar ik in België heel makkelijk werd uitgenodigd op gesprekken (waar vaak ook een aanbod uit voortvloeide) ligt dat hier toch anders. Misschien omdat ik iets minder gericht zoek, of omdat solliciteren hier gewoon anders werkt…? Ik weet het niet, feit is alleszins dat solliciteren traaaaaaaaaaaag gaat en dat veel via een netwerk lijkt te gaan. En laat ik daar nu net een bloedhekel aan hebben, aan professioneel netwerken… 🙄

Maar – de zon die we in december nauwelijks te zien kregen, doet nu in januari extra haar best en dus laat ik het solliciteren voor wat het is en zwerf ik rond in de buurt. Mijn oriëntatie blijft abominabel (da’s zeker ook een woord dat ik in het Zweeds kan gebruiken 😉 ) en ik blijf dus regelmatig verloren lopen. Lang leve google maps – al kunnen sommigen zelfs dan nog verloren lopen, nee ik noem geen namen en ja, uiteindelijk geraak ik altijd weer thuis 😊

Het is een hele milde winter, we hebben nog nauwelijks sneeuw en natuurijs gezien. Alle ijsbrekers van de Zweedse marine zijn werkloos, een unicum blijkbaar (en daar moet ik dus ook al geen sollicitatiebrief naar sturen 😉 ). Global warming slaat hier hard toe. Hopelijk in februari en maart nog een echte winter!  

Zwederlands
Een willekeurig wandelingetje
Joggen is hier geen lachertje, op en neer! (lang leve de vlakke loopband 🙂 )
Lina en Maja gaan zelf aan de slag in de keuken en leren meteen ook iets bij over windenergie
De bovenverdieping is omgetoverd in Playmobilland. Hier een complexe opstelling van een verjaardagsfeestje. Tof feestje precies, iedereen mooi op een rij en een geblesseerde kleuter op een kruiwagen 🙂

Vakantie!

Elk jaar hebben wij oprecht de ambitie om mooi op tijd kerstwensen naar iedereen te versturen, om dan ook elk jaar weer te zeggen ‘ach, nieuwjaarswensen zijn eigenlijk beter!’ en er dan nóg niet in te slagen deze tijdig de deur uit te krijgen. Dus! Bij deze: onze allerbeste wensen voor 2020! Volgend jaar nieuwe poging 🙂

Kaartjes die nu nog niet zijn toegekomen zijn zéker verloren gegaan in de post, écht waar 😇

Enkele beelden van de voorbije weken, om de kerstvakantie mee af te sluiten (wij kregen 2 daagjes extra dit jaar!).

De Sint heeft zijn weg gevonden helemaal tot hier in Zweden!! Let vooral op de Spaanse touch 😉

Ja die hotdogs (‘korv’) … élke gelegenheid is goed om die te eten. Je vindt ze OVERAL, en als mensen elkaar ergens ontmoeten steken ze overal vuurtjes aan om worstjes – die iedereen ook altijd bij heeft?? – te bakken. Of – nog erger – je maakt ze thuis klaar en neemt ze mee in een thermos. (Daar trek ik mijn grens).

Op deze foto zie je Maja en Lina op het kerstfeestje op school. Een beetje een vreemde bedoening, de kinderen zongen samen enkele liedjes, ondertussen werden de barbecues aangestoken, en meteen daarna begon iedereen fanatiek enkele hotdogs te eten om dan netjes na 45min weer te vertrekken. Daniel en ik overwegen om volgend jaar wat Belgische bieren te importeren en een drankstalletje te bemannen. Ik vrees dan wel dat we de kinderbescherming op ons dak gaan krijgen want alcohol is op een school strikt verboden.

Als er sneeuw voorspeld wordt dan valt die ook elke keer echt, in dit geval 3mm!

De koning van het bos (of zoiets)! Volgend jaar in onze tuin?

Spelen in het donker, dat vindt niemand hier raar. En het heeft wel iets!

Maja leert Daniel hoe het moet. Het kan ook omgekeerd geweest zijn, ik bleef ver uit de buurt 😉

Juleljus

Eén van Lina’s eisen voor ons nieuwe huis was een voortuin om kerstverlichting in te kunnen hangen. We hebben ons best gedaan en zijn tevreden met het resultaat, maar alles kan beter – ziehier de versie van een huis hier 10km verderop in Hällestad (begin te kijken vanaf min 1.30):

Geweldig! Een loop van 9 minuten, met aangepaste muziek op een eigen radiokanaal. We zijn gisteren de volledige 9 minuten blijven kijken en het was fantastisch. Kitsch, akkoord, maar ook gewoon keitof. Ik denk dat we volgend jaar onze eigen decoratie wat zullen moeten pimpen … Zalig kerstfeest iedereen!

Balans

Een kleine 2 maand, zolang wonen we nu in ons nieuwe huis en onze nieuwe stad. Op aanvraag: een kleine balans!  

Vaststelling 1: we voelden ons hier al heel snel thuis. Lina en Maja wandelden hun nieuwe land, nieuwe huis en nieuwe school binnen alsof het niks was. Vooral naar de schoolswitch met bijhorende nieuwe vriendjes en vriendinnetjes waren we nieuwsgierig. Maar kijk, het gaat wonderwel goed. Het leek of Lina al sinds dag 1 al helemaal aangepast was. Maja had zoals verwacht iets meer tijd nodig, maar zij vertelt nu honderduit over de klas, de nieuwe vrienden (dag 1: “ik heb al 9 nieuwe vrienden maar ik ken hun naam niet”), de juffen, … haar nieuwe school is haar nieuwe wereld.

Lina maakt daarentegen een beetje de omgekeerde beweging – de vlotte start is gaandeweg een beetje veranderd in wat gemor hier en daar, over nog niet zoveel vriendjes als in België (euhm…), minder leuk in de klas want de juf legt alles 3 keer uit (‘en dan zijn er kinderen die nóg niet weten wat ze moeten doen mama!’ 😮 ) ,…  nog wat werk aan de winkel daar, maar het gaat de goeie richting uit.   

Vaststelling 2: de aanpassing naar het Zweeds is volledig probleemloos verlopen. Maja spreekt zelfs al met de lokale tongval. Gisteren zei 1 van de kinderen  ‘tijdens frita mocht ik een lycka opendoen op de julkalender en daar stond op dat we pepparkakor gingen bakken’ en besefte ik dat ik mijn best zal moeten doen om hun Nederlands te blijven onderhouden. Gelukkig ben ik een taalnazi 🙂 . Betrap me hier echter gerust op fouten want ik merk zelf dat ik al minder vlot mijn woorden vind in het Nederlands, kan dat al?!    

Vaststelling 3: de Zweden laten hun geld graag rollen. Ik vond dat altijd overdreven, en ik ben er nog altijd geen fan van, maar we merken dat je hier meer spullen nodig hebt dan in België. De koudere (en ok, tot nu toe vooral ook nattere) winter verplicht ons om allerlei sneeuwgerief aan te schaffen – met stip op 1: een coole slee! – ,  en kinderen die op school in alle weersomstandigheden buiten zijn hebben degelijke en verschillende sets buitenkleding nodig.

Ik heb trouwens voor mezelf een gigantisch koopje gedaan: de volledige som van 9€ betaald voor een paar tweedehands-maar-zo-goed-als-nieuw schaatsen. Dit is mijn plan, dit is voorlopig nog de realiteit. Neen, niet waar, ik kan dat eigenlijk nog redelijk goed (ik ken enkele mensen die bij deze uitspraak met hun ogen rollen 😊 )  

Vaststelling 4: alles is dichtbij, en alles is makkelijk. We wonen in een klein stadje van niks, met een centrum waar nu eens echt niks te beleven valt, maar alles is er en alles is dichtbij. Winkels, bibliotheek, enkele restaurants, zwembad, cultureel centrum , sporthallen, schaatsbaan, mountainbikeparcours,…. alles op wandel-en fietsafstand. En oh ja, minstens 8 kappers (?). Slechts 1 cafeetje maar wel 8 kappers. Zweden zijn rare mensen 😊 (maar àls ze dan eens iets gaan drinken zijn ze wél netjes gekapt, dat wel!)

Alles is vlot geregeld, en alles werkt. Parken zijn proper en goed onderhouden, net als de wegen, de fietspaden, …  Op dit moment staat er een minischaatspiste op het plein, en daar staat een hele bak met schaatsen in allerlei maten naast die kinderen gewoon kunnen gebruiken. Niemand houdt dat in het oog, en dat lijkt goed te werken. Zoals het moet, eigenlijk.

Vaststelling 5: alles is ver weg. Familie en vrienden zijn ver weg, en dan bedoel ik de niet-Zweedse kant. Dat voelen we wel, en dat is ook waarom we niet eerder verhuisd zijn. Maar eerlijk? Tot nu toe gaat het ons goed af. De moeilijkste in dit verhaal ben ikzelf, wegens meest behoefte aan en minste gelegenheid tot sociaal contact. Het feit dat ik Zweeds spreek helpt heel erg, en ik ben blij dat ik al twee ploegen heb gevonden waar ik met heel veel plezier kan voetballen en floorballen. De rest komt wel, geen haast.

Dus! We zijn nog steeds blij met onze keuze. In tegenstelling tot wat sommigen van jullie ons zeiden, vinden we dit zelf géén moedige of dappere zet, maar gewoon iets dat we doen omdat we daar zin in hadden en behoefte hadden aan iets nieuws en iets anders. We kunnen het voorlopig alleen maar aanraden 😊

Santa Lucia

Speciaal voor mijn petekindjes Lucia en Loes(ia), en voor het petekindje van Daniel, ook Lucia (maar dan de Italiaanse – pardon Siciliaanse – versie) :

Santa Lucia brengt licht in de allerdonkerste dagen (en dat is blijkbaar altijd op 13/12), waarvoor dank 🙂 .

Ik zag voor het eerst een Luciakoor in actie in de domkerk in Lund tijdens mijn Erasmusjaar, en hoewel ik niet speciaal van zang of koor hou, was dat echt prachtig. Het zou mij niet verbazen als mijn mede-KUL-student – die ik niet bij naam zal noemen – toen een traan heeft moeten wegpinken (maar dat zegt niet veel).

Enfin, terug naar de essentie:

Bij Santa Lucia horen versgebakken ‘lussekatter’, een gebak met saffraan dat verdacht veel lijkt op de S van Sinterklaas als je het mij vraagt.

Glad Lucia allihopa!

Mirakel

(Geschreven 3 weken na de verhuis)

Een wonder is geschied, en dan nog wel geruisloos.

Ik heb zonder al te veel moeite op 3 weken tijd in Zweden mijn hele slaap-en leefritme een dik uur verlegd. Ik, die in België met geen stokken in en ’s morgens nog veel moeilijker uit bed te jagen was! Zelfs in het weekend word ik nu wakker om 7.30u, zotjes. Misschien nog wat vroeg om van een mirakel te spreken, maar serieus, ik verbaas mezelf. 

Ik vermoed dat de duisternis er voor iets tussen zit,  want het voelt alsof de avond hier deze tijd van het jaar al begint om 16u. En natuurlijk ‘helpt’ het ook dat ik ’s avonds nog geen activiteiten heb – geen sport, geen cafébezoekjes, geen restaurant (geen vrienden ( 🙁 😉 ).

Maar vraag het mij binnen enkele maanden gerust nog eens, als we de kinderen hebben gedrild om zelf op te staan en alleen naar school te fietsen (ik leef op hoop).

(Update vandaag)

Lap. Te vroeg victorie gekraaid. Mijn oude ritme begint zich al weer een beetje te manifesteren. Opstaan gaat al veel minder vlot (en dacht ik nu écht dat ik 7.30u in het weekend ging kunnen volhouden?! Naïef schaap). Ik moet mezelf trouwens dwingen om niet in winterslaapmodus te gaan (oooh heerlijk!!). De voorbije weken waren grijs, nat, en heb ik al gezegd dat het grijs was? Weinig uitnodigend. Bij elk streepje zon sprong ik de deur uit om daglicht te tanken. Gelukkig hadden we ook enkele zonovergoten, koude dagen met sneeuw, en was het zalig wandelen in het bos. Het voordeel van (nog) niet te werken: ik kan midden op de dag naar buiten. Dat is nodig, want rond 15.30u is het donker nu, bizar!  

Voorlopig blijf ik dus relatief actief, ook al doen zetel + dekentje + Netflix heel hard hun best om me te verleiden 😊 .

Trouwens, nog een oude bekende heeft zijn opwachting gemaakt, ttz: ik speel terug voetbal, tof tof! Tussen allemaal blonde reuzen, of toch een heel deel.  Én ik ga ‘testen’ bij een floorballploeg in de buurt, al moet ik dat misschien eerst eens met Daniel overleggen 😉

(Terwijl ik dit zat te typen is het beginnen sneeuwen en ineens, uit het niets, ligt er een mooie laag, leuk voor morgen! 😎 )

bij de minste sneeuw worden de slee en helmen uitgehaald op school
What goes down must come up, of zoiets
Nichtjes

Maja, min Maja

foto credit: http://www.jasminevanhevel.com/
Bedankt voor de mooie foto Jasmine, één van mijn favorieten!

Eigenlijk is het Mio, min Mio maar ik beroep me op dichterlijke vrijheid om dat eventjes aan te passen.

(Wie hier enkel meeleest om meer te weten te komen over Zweden stopt hier beter.)

Ineens is Maja 6. 6! Het is een torenhoog cliché dat helemaal klopt: de tijd vliegt. En tegelijkertijd ook niet…want ik herinner me die ellenlange onderbroken en vele slapeloze nachten waar geen einde aan kwam, de tergend lange dagen waarbij ik wanhopig probeerde om dat vatje buskruit te ontmijnen en te begrijpen wat er mis was, … ja, we hebben onze peren gezien met onze kleine rat. Die eerste jaren waren op zijn zachtst gezegd een uitdaging. Het waren –  net als Maja zelf – jaren met heel veel hoogtes en ook heel wat laagtes. We waren héél moe, en we zaten vaker dan ons lief was met onze handen in ons haar (dat tijdens die jaren trouwens opvallend veel grijzer is geworden 😮 ).

Maar  – gelukkig is er een hele grote maar in dit verhaal die de voorgaande paragraaf met het grootste gemak van tafel veegt – wàt een schitterend kind is onze Maja.

Zó grappig en energiek, en schattig, en lief, en enthousiast, en pienter. Ontzettend inventief en helemaal gek, op de beste manier, en wij zijn allemaal helemaal gek op haar. Barstend van het zelfvertrouwen, en altijd helemaal zichzelf. Hoe zalig is dat?!

We maken nog veel te vaak de fout om onze 2 kinderen te vergelijken (het is bijna onmogelijk om dat niet te doen!) maar dat gaat niet want zoals Maja is er werkelijk maar één.

Gelukkige verjaardag Majamuis!