De buitenlander & de zusjes

Ik weet het, het is absurd. Onze 2 auto’s zijn officieel geregistreerd in Zweden en hebben nu een Zweedse nummerplaat, en ik mis onze Belgische versies. Vraag mij niet waarom, maar zolang ik hier kon rondrijden als ‘buitenlander’ leek alles nog… tijdelijk? Niet echt? Makkelijk omkeerbaar? En dat vond ik best. Nu, ineens, door dat klein stukje administratie dat niks uitmaakt, is alles precies ECHT. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben blij met ons leven hier, maar een deel van mijn leven speelt zich nog steeds af in België, toch in mijn hoofd, en dat is nu ineens een stuk verder weg.

Uit meer praktische overwegingen vond ik die Belgische nummerplaten ook wel handig want stel nu – puur hypothetisch uiteraard! – dat ik per ongeluk op het voetpad rij  ipv op de rijweg, dan kijkt iedereen niet zó raar op als ze zien dat het een Belg is. Stél. In het echt zou zoiets mij nooit overkomen natuurlijk, nee. Nee!

Mix & match

Iets anders dan – de zusjes! Voor we gingen verhuizen zeiden we vaak tegen elkaar dat waar we ook terecht zouden komen, Lina en Maja tenminste altijd elkaar zouden hebben. En hoewel ze allebei best wat speelkameraadjes hebben hier, zijn zij samen toch nog steeds het sterkste duo. Wij hebben er – letterlijk – geen kind aan. Uren en uren en uren spelen ze samen. Ik luisterde onlangs naar een podcast over tweede kinderen en daar kwamen heel wat verhalen in aan bod over rivaliteit, jaloezie, ruzies en scheve verhoudingen tussen jonge broertjes en zusjes, en ik herkende er nauwelijks iets van. Akkoord, we horen hier af en toe wel eens de klassieke ‘dat is niet eerlijk’, maar voor de rest kussen wij onze pollekes dat die twee elkaar zo kunnen entertainen.

Facetimen met nichtje Lucia en over Zwitserse/Zweedse grenzen heen samen met de Playmobil spelen
Gelukkig waren de onderbroeken in dit geval proper. Ik zou kunnen beweren dat dat altijd zo is maar liegen mag niet.
Lang geleden maar er viel deze week nog eens een beetje sneeuw!
Ik zou het wel tof vinden moesten stewardessen er in het echt zo bijlopen.
Jawel, Maja kan dat, op een foto staan zonder scheel te kijken en/of haar tong uit te steken, alleen niet elke dag.

O ja, op het jobfront beweegt er het één en het ander – binnenkort meer daarover. Nu eerst nog even genieten van zon, sneeuw(tje) en ijs!

Schoolbergje
Terug kort haar, net nu het weer kouder is. Timing is everything.

Santa Lucia

Speciaal voor mijn petekindjes Lucia en Loes(ia), en voor het petekindje van Daniel, ook Lucia (maar dan de Italiaanse – pardon Siciliaanse – versie) :

Santa Lucia brengt licht in de allerdonkerste dagen (en dat is blijkbaar altijd op 13/12), waarvoor dank 🙂 .

Ik zag voor het eerst een Luciakoor in actie in de domkerk in Lund tijdens mijn Erasmusjaar, en hoewel ik niet speciaal van zang of koor hou, was dat echt prachtig. Het zou mij niet verbazen als mijn mede-KUL-student – die ik niet bij naam zal noemen – toen een traan heeft moeten wegpinken (maar dat zegt niet veel).

Enfin, terug naar de essentie:

Bij Santa Lucia horen versgebakken ‘lussekatter’, een gebak met saffraan dat verdacht veel lijkt op de S van Sinterklaas als je het mij vraagt.

Glad Lucia allihopa!