Koning auto

Een hele belangrijke factor in onze beslissing om te verhuizen was verkeer. Ja, ik hou zelf van de vrijheid die mijn auto mij geeft, en er zijn weinig dingen die mij gelukkiger maken dan ‘on the road’ te zijn met ons gammel busje, maar neen, wij gebruiken onze auto niet voor elk klein akkefietje en ik ben er absoluut voorstander van om autogebruik aan banden te leggen. In België probeerden we regelmatig de fiets te nemen, en ik leerde de laatste jaren ook veel dingen te voet te doen (lang leve de podcast-ontdekking!!). We voelden echter heel erg de druk van het verkeer rondom ons, want ook al woonden we in het ‘landelijke’ Grimbergen en later in Wolvertem, verkeer met bijhorend lawaai, vuile lucht en stress was nooit ver weg. Stress, want ik ervoer het alsof meer en meer mensen heel gejaagd waren in het verkeer. Stress, omdat de combinatie van kleine kinderen en druk verkeer nooit een topper is, al zeker niet als (sommigen van) die kinderen al kunnen fietsen voor ze deftig kunnen lopen, en techniek en verkeersregels onmogelijk uit te leggen zijn (al zeker niet als die 2 handjes dan ook nog eens de lucht in gaan, ai mijn hart).

Ook: nooit weten wanneer je ergens gaat toekomen door de file – iets wat regelmatig in mijn voordeel speelde, als notoire tijdsoptimist die altijd te laat weet te vertrekken. Of: dan toch eens ruim op tijd vertrekken, zit dat verkeer tegen alle verwachting ineens mee, en ben je veel te vroeg op bestemming. Dan maar een dutje moeten doen in de auto – zalig! Dát mis ik wel 🙂 .

Dát verkeer dus. Dat ken ik nu bijna niet meer. Ik stuur de kinderen met een gerust hart alleen de straat op, want op veel plekken ligt het fiets/voetpad mooi gescheiden van de straat, of kunnen ze binnenwegjes nemen waar geen auto’s kunnen komen.

Het park vlakbij en iets dat ik heel hard met Zweden associeer: een heel netwerk aan wegen en paadjes enkel voor voetgangers en fietsers.

En nog iets – op die straat staan nauwelijks auto’s geparkeerd. Huizen hebben allemaal een oprit en gebruiken die, ofwel is er een parking voorzien bij een groep huizen/appartementen, waardoor niemand op straat hoeft te parkeren, afgezien van een enkele bezoeker (en mensen lopen hier elkaars deur echt niet plat). Het lijkt banaal, maar ik vind dat top. Geen koning auto die zoveel beschikbare ruimte inpalmt.

En dan de verkeersberichten op de lokale radio…. onlangs was dat mannetje dat de aankondigingen doet heel enthousiast want!! Er was file!! Er waren nl hertjes aan de verkeerde kant van de omheining langs de autostrade geraakt. Chaos! Vertraagd verkeer! Rekening houden met enkele minuten vertraging! Elke dag weer lijkt die kerel teleurgesteld als hij moet melden dat alles vlot gaat, en als iemand ergens een probleem opmerkt , wil die dat dan alsjeblieft melden? 🙂

Ik ben de laatste weken wat gemakzuchtig geworden en maak bij mijn dagelijkse wandeling eigenlijk bijna altijd hetzelfde rondje (terwijl er nog zoveel nieuwe wegjes te ontdekken zijn….) maar kijk, jullie begrijpen waarom ik het niet beu word:

Verlichting! niet onbelangrijk in de winter als het al om 15.30u begint te schemeren en deze bangerik wil kunnen blijven buitenkomen. .
Het ‘saaie’ stuk van mijn tocht. In de verte ligt een lelijk bedrijf dat mijn zicht voor eventjes verpest. Ik denk dat hier ook verkeer te horen is, trouwens. Noooooooo!
Bijna het meer in zicht…
Ahaaaa!
Niet goed te zien op foto, maar dat gaat hier dus behoorlijk op en neer
Onderweg regelmatig een bankje of een barbecueplek. Dit is geloof ik de zwemplek die het dichtste bij ons huis ligt.
En terug het park in, jawel, dat park waar ik maanden voor heb nodig gehad om mij te kunnen oriênteren.

Over dat oriënteren binnenkort meer, want dat is hier dus een echte sport. Tot dan!

De buitenlander & de zusjes

Ik weet het, het is absurd. Onze 2 auto’s zijn officieel geregistreerd in Zweden en hebben nu een Zweedse nummerplaat, en ik mis onze Belgische versies. Vraag mij niet waarom, maar zolang ik hier kon rondrijden als ‘buitenlander’ leek alles nog… tijdelijk? Niet echt? Makkelijk omkeerbaar? En dat vond ik best. Nu, ineens, door dat klein stukje administratie dat niks uitmaakt, is alles precies ECHT. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben blij met ons leven hier, maar een deel van mijn leven speelt zich nog steeds af in België, toch in mijn hoofd, en dat is nu ineens een stuk verder weg.

Uit meer praktische overwegingen vond ik die Belgische nummerplaten ook wel handig want stel nu – puur hypothetisch uiteraard! – dat ik per ongeluk op het voetpad rij  ipv op de rijweg, dan kijkt iedereen niet zó raar op als ze zien dat het een Belg is. Stél. In het echt zou zoiets mij nooit overkomen natuurlijk, nee. Nee!

Mix & match

Iets anders dan – de zusjes! Voor we gingen verhuizen zeiden we vaak tegen elkaar dat waar we ook terecht zouden komen, Lina en Maja tenminste altijd elkaar zouden hebben. En hoewel ze allebei best wat speelkameraadjes hebben hier, zijn zij samen toch nog steeds het sterkste duo. Wij hebben er – letterlijk – geen kind aan. Uren en uren en uren spelen ze samen. Ik luisterde onlangs naar een podcast over tweede kinderen en daar kwamen heel wat verhalen in aan bod over rivaliteit, jaloezie, ruzies en scheve verhoudingen tussen jonge broertjes en zusjes, en ik herkende er nauwelijks iets van. Akkoord, we horen hier af en toe wel eens de klassieke ‘dat is niet eerlijk’, maar voor de rest kussen wij onze pollekes dat die twee elkaar zo kunnen entertainen.

Facetimen met nichtje Lucia en over Zwitserse/Zweedse grenzen heen samen met de Playmobil spelen
Gelukkig waren de onderbroeken in dit geval proper. Ik zou kunnen beweren dat dat altijd zo is maar liegen mag niet.
Lang geleden maar er viel deze week nog eens een beetje sneeuw!
Ik zou het wel tof vinden moesten stewardessen er in het echt zo bijlopen.
Jawel, Maja kan dat, op een foto staan zonder scheel te kijken en/of haar tong uit te steken, alleen niet elke dag.

O ja, op het jobfront beweegt er het één en het ander – binnenkort meer daarover. Nu eerst nog even genieten van zon, sneeuw(tje) en ijs!

Schoolbergje
Terug kort haar, net nu het weer kouder is. Timing is everything.

Santa Lucia

Speciaal voor mijn petekindjes Lucia en Loes(ia), en voor het petekindje van Daniel, ook Lucia (maar dan de Italiaanse – pardon Siciliaanse – versie) :

Santa Lucia brengt licht in de allerdonkerste dagen (en dat is blijkbaar altijd op 13/12), waarvoor dank 🙂 .

Ik zag voor het eerst een Luciakoor in actie in de domkerk in Lund tijdens mijn Erasmusjaar, en hoewel ik niet speciaal van zang of koor hou, was dat echt prachtig. Het zou mij niet verbazen als mijn mede-KUL-student – die ik niet bij naam zal noemen – toen een traan heeft moeten wegpinken (maar dat zegt niet veel).

Enfin, terug naar de essentie:

Bij Santa Lucia horen versgebakken ‘lussekatter’, een gebak met saffraan dat verdacht veel lijkt op de S van Sinterklaas als je het mij vraagt.

Glad Lucia allihopa!